Melkveehouders zkn partner in ‘crême’

Supermarktketen Lidl wil enkel nog melk van grazende koeien in hun rekken vanaf deze zomer. Koeien moeten minstens 120 dagen per jaar, minimaal 6 uur per dag, buiten gras kunnen eten. Lidl wil hiermee een stap zetten richting meer diervriendelijkheid en bijdragen aan het klimaatakkoord van Parijs.

De supermarktketen zet de consument op een fout denkspoor. Weidemelk is helemaal geen garantie voor een beter klimaat en een beter dierenwelzijn. Integendeel, de moderne melkveestal is tegenwoordig een echt verwenningsoord. Koeien beschikken over een eigen koematras of zelfs een waterbed, massagegelegenheid, kiezen zelf wanneer ze naar een melkrobot gaan, … Ook dierengezondheid is een belangrijke factor in het dierenwelzijn. Met behulp van stappentellers en drukplaten kan de boer vroegtijdig een ziekte opsporen en voorkomen.

Ook de impact van weidemelk op het klimaat is niet voordeliger dan melk van koeien op stal. Door een goed bedrijfsmanagement en een aangepast voederrantsoen kan men de methaanuitstoot in een melkveestal met een derde reduceren. Dit werd aangetoond door wetenschappelijk onderzoek van het ILVO. Op basis van dit onderzoek heeft de sector een convenant afgesloten om de broeikasgasuitstoot uit verteringsprocessen tegen 2030 te verminderen met 19%. Dit zal moeilijk worden als we alle koeien op de wei gaan jagen.

Het klimaat en het dierenwelzijn zijn geen marketinginstrument. De consument moet correct geïnformeerd worden. Ook de supermarkten dragen hierin een belangrijke verantwoordelijkheid. De kloof tussen onze samenleving en de oorsprong van ons voedsel is al diep genoeg.

Naast het correct informeren, spelen supermarkten een belangrijke rol in het betalen van een correcte prijs. Er is namelijk niets mis met supermarkten die een meerwaarde willen genereren door meer klanten te lokken of de klanten een meerprijs te laten betalen. Integendeel, de retail is dé schakel in de voedingsketen met het grootste potentieel om consumenten te sturen richting een duurzamer aankoopgedrag. Dat aankoopgedrag is pas écht duurzaam als ook de boer een graantje kan meepikken in de meerprijs die de retail genereert. En net daar wringt dikwijls het schoentje.

In de laatste 10 jaar is de melkprijs in de winkelrekken met 20% gestegen. Terwijl de melkprijs in de winkel jaar na jaar steeg, kende de melkprijs die de boer ontving meer dalen dan pieken. Bovendien zijn de kosten voor energie en veevoeder sterk afhankelijk van de wisselvallige wereldmarkt. Het bruto saldo (verschil tussen de opbrengst en de variabele kosten) is in 10 jaar tijd niet toegenomen. We staan er niet altijd bij stil, maar de boer is de buffer tussen de wereldmarkt en uw melkprijs.

Figuur 1: Consumptieprijsindex van melk (Fod Economie) en Bruto saldo index van melkveehouders (Vlaamse zuivelbarometer)

Melkveehouders hebben meer dan ooit nood aan retailers als partners in ‘crême’. Een goed voorbeeld is het initiatief van Colruyt Group, die de melkveehouders een stabiele en transparante melkprijs wil bieden. Door de melkprijs van een deel van hun melkproductie (30%) voor 5 jaar vast te klikken, krijgen de boeren meer zekerheid. Dit is ook nodig, want de veevoeder- en energieprijzen kunnen sterk fluctueren.

Lidl belooft dat de boeren een vergoeding krijgen voor de extra inspanningen die ze moeten leveren. Toch rekent de supermarkt geen meerprijs aan bij de consument. Wat is het addertje onder het gras? Lidl zal een deel van hun eigen marge wegsnijden, maar laat tegelijk ook de coöperant-melkveehouders zelf opdraaien voor de vergoeding.

Opnieuw zet de supermarkt de consument op een fout denkspoor. Bovendien kweekt het de consument foute gewoonten aan door geen meerprijs te vragen. Als er hogere eisen worden gesteld, zal iemand voor de extra kosten moeten opdraaien. Als het de consument niet is, dan is het de boer die uw melk meebetaalt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *